ثوبه

( ثوبة ) ثوبة. [ ث َ ب َ ] ( اِخ ) ابن جُمیر. صاحب لیلی اخیلیه است و او را دیوانی است.
ثوبة. [ ث َ ب َ ] ( اِخ ) ابن نمر بسی. مکنی به ابومحجن قاضی مصر. از قبیله بس بطنی از حمیر.

ابن نمر بسی مکنی به ابو محجن قاضی مصر از قبیله بس بطنی از حمیر

💡 اسم ظاهر مانند: رجل (مرد) فرس (اسب ) مضمر (ضمير چون: اءنا، اءنت، اءنتما، اءنتم، وت فعلت و فعلت، و ك غلامك و اكرمك، و ى در ثوبى و غلامىو ه‍ در ثوبه و غلامه و ى در اكرمنى و نا در خرجنا و قعدنا وغلامنا، و ا قاما و و در قاموا و ن در قمن. اينها ضمير يا مضمرند.

💡 طبرسى در مجمع البيان مى گويد (تكمم الرجل فى ثوبه ) هنگامى گفته مى شودكه شخصى خود را در لباس بپوشاند.

💡 انه نهى ان يسجد المصلى على ثوبه او على كمه او على كور عمامته

💡 جواهر الکلام فی ثوبه الجدید بمعنای جواهر الکلام در لباسی نو کتابی است که در آن آراء و دیدگاه‌های فقهی در کتاب جواهر از هم به صورت جدا و حاشیه و پاورقی بررسی شده‌اند.