سجیف

سجیف. [ س َ ] ( ع اِ ) سجاف. فراویز. پروز. طراز. پرواز. ( فرهنگ البسه نظام قاری ). ستر. ( اقرب الموارد ):
ساعد آستین اطلس را
که سجیف خشیشی است سوار.نظام قاری ( دیوان ص 23 ).سوی سجیف صوف ز مدفون شکایتی
پیچیده در لباس مکرر نوشته اند.نظام قاری ( دیوان ص 24 ).|| زه کمان و شیاری که در بالای آن قرار دهندتا تیر را در وقت انداختن بدان تکیه دهند. ( ناظم الاطباء ).

سجاف فراویز پروز. طراز

💡 ز جیب تافته بوی عبیر می‌آید سجیف دامن او دل‌پذیر می‌آید

💡 قدک صوف از سجیف خوش نگردد تو صندل باف خود ضایع مگردان

💡 صوف بنگر که سجیف قدک و بر تنگست شاه پیوند بامثال سپه کرد نکرد

💡 گرد دامان شمط گفت سجیف آسا عقل یافت چون دایرهٔ اطلس چرخ دوّار

💡 گرت در بقچه خاص کسی نبود طمع جامه سجیف آسا نرانندت نیفتی خار چون دامان

💡 و بر آل و اصحاب او که طراز آستین عدل و سجیف ذیل احسان بودند تا دامن قیامت باد.