بیهده گویی

بیهده گویی. [ هَُ دَ / دِ ] ( حامص مرکب ) بیهوده گویی. عمل بیهوده گوی. یاوه گویی. هزل:
جز مدح شاه بیهده گوئیست شاعری
هشتاد سال بس که بدی بیهده سرای.سوزنی.رجوع به بیهوده گوی شود.

عمل بیهوده گوی. یاوه گویی. بیهوده گویی. هزل.

💡 ای خسته دلم در خم چوگان تو گویی بی‌فایده‌ام پیش تو چون بیهده گویی

💡 فهم آن بیهده گویی نکنم هرگز اسیر اینقدر هست که حرفی به زبان می آرم

💡 بی‌موکب جاه تو فلک بیهده تازی با حجت عدل تو ستم بیهده گویی

💡 گرچه اهلی بسخن بلبل سیرین نفس است گرنه ذکر تو کند بیهده گویی باشد