بهائیه عنوانی است که به پیروان آیین بهائی اطلاق میگردد. این آیین که در میانهی سدهٔ نوزدهم میلادی در ایران پدید آمد، خود را ادامهدهندهی ادیان بزرگ جهانی و وابسته به سنت ابراهیمی میداند. پیروان این کیش، بهاءالله (۱۸۱۷–۱۸۹۲ میلادی) را به عنوان تجلی الهیِ عصر حاضر و بنیانگذار آیین خود میشناسند. آیین بهائی ریشه در جنبش بابیه دارد که توسط سید علیمحمد شیرازی، معروف به «باب»، بنیان نهاده شد. پس از اعدام باب در سال ۱۸۵۰ میلادی، بسیاری از پیروانش به رهبری میرزا حسینعلی نوری، ملقب به بهاءالله، گرد آمدند. بهاءالله با نگارش متون مقدس فراوان و طرح اصولی نوین، این حرکت دینی را به صورت آیینی مستقل و جهانی سامان داد که مرکز اداری و روحانی آن امروزه در شهر حیفا در اسرائیل واقع است.
اصول اصلی تعالیم بهائی بر وحدت نوع بشر، وحدت ادیان، هماهنگی علم و دین، تعدیل معیشت، تربیت اجباری و همگانی، و تحرّی حقیقت استوار است. جامعهٔ بهائی فاقد روحانیون حرفهای است و امور خود را از طریق ساختاری انتخابی و مشارکتی، متشکل از شوراهای محلی، ملی و بینالمللی با عنوان بیتالعدل اعظم، مدیریت مینماید. این آیین با وجود پراکندگی پیروانش در سراسر جهان، به عنوان یکی از ادیان جوان با رشد سریع جمعیتی شناخته میشود.
