سر خاک

سر خاک.[ س َ رِ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) کنایه از بالین. ( آنندراج ). کنار قبر. کنار گور. سر گور:
چون شمع سر خاک شود سایه یارم
پیشانی خورشید شود شمع مزارم.ملا زمانی هروی ( از آنندراج ).به نگاهی دل سرگشته ما را دریاب
به چراغی سر خاک شهدا را دریاب.صائب.- سر خاک رفتن؛ برای فاتحه خواندن بر سر قبر مرده رفتن.

کنایه از بالین کنار قبر کنار گور سرگور.

💡 تا صبا از سر خاک عنبرینت برد بوی عاشق او شد به صد دل زین سبب نامش صباست

💡 یازده ساعت از آن روز چو بگذشت فتاد راه ما بر سر خاکی که بود کان هنر

💡 نه قوت پایی نه رفیقی نه دلیلی سر خاک رهت باد، سپردم به تو جان را

💡 با وجود رخ چون آتش و آب خط تو بر سر خاک دوان بی سر و پا چون بادم

💡 زدگریبان چاک‌، نظم و پخت بر سر خاک‌، نثر از غم او هریکی موزون و ناموزون گریست

💡 بر سر خاک سیه جا کرد سبط بوتراب از پی قتلش روان شمر جفا کردار شد