دویده

( دویدة ) دویدة. [ دُ وَ دَ ] ( ع اِ مصغر ) تصغیر دودة، کرمک. ( یادداشت مؤلف ). رجوع به دودة شود.
دویده. [ دَ دَ / دِ ] ( ن مف ) شتافته. به شتاب رفته. این کلمه مانند بسیاری از افعال لازم فارسی از قبیل گذشته و رفته، صیغه صفت مفعولی است به معنی صفت فاعلی که کاری را در گذشته انجام داده است. ( یادداشت لغتنامه ). کسی که به سرعت و عجله رفته باشد. ( از ناظم الاطباء ).
- امثال:
راه دویده و پوزار دریده. ( یادداشت مؤلف ). || ( اصطلاح بنایی ) کج. با قناس: نبش این آجر دویده است. این نیمه نبشش دویده است. ( یادداشت مؤلف ).

شتافته. به شتاب رفته.

💡 خواری جزای پای ز دامن‌کشیدن است دریاب اشک از مژه بیرون دویده را

💡 پیغام حسرت من بیدل رساندنی است ای اشک یار می‌رود اینک دویده رو

💡 پاول تاکنون بیش از سی بار صد متر را در کمتر از ده ثانیه دویده‌است.

💡 تو ای دویده به وادیِ رنج بهر وطن به چشم من بنه آن پای پر ز آبله را

💡 ‫ما هم شنیده سوی سبدها دویده ایم‬ ‫شیللاق آتیب، بیر قیشقریق سالاردیق‬