خورشید سیما

خورشیدسیما. [ خوَرْ / خُرْ ] ( ص مرکب ) خوش سیما. آفتاب منظر. خوبروی. جمیل:
میان دو عمزاده وصلت فتاد
دو خورشیدسیمای مهترنژاد.سعدی ( بوستان ).

خوش سیما آفتاب منظر

💡 محو شد در روی او هر چشم بینایی که بود شبنمی نگذاشت آن خورشید سیما بر زمین

💡 دل صد پاره ما را به داغ عشق روشن کن که ذرات جهان خورشید سیما از تو می گردد

💡 در عرق زان چهرهٔ خورشید سیما روشن است برق چندین شعله وقف کشت انجم کردنش

💡 چو شبنم قطرهٔ خود را ز پستی به آن خورشید سیما می رسانم

💡 ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگر در دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر

💡 برنمی دارد ز روزن مرغ زیرک چشم خود دل به آن خورشید سیما می کشد بی اختیار