بقفا

بقفا. [ ب ِ ق َ ] ( ق مرکب )به پس. به پشت. به روی پشت و ستان. ( ناظم الاطباء ).

به پس به پشت بروی پشت و ستان

💡 زعشق عارض چون صبحش از شب معراج هنوز روی نجوم فلک بود بقفا

💡 گشاده دست تطاول بروی اوتا زلف ز رهزنی بقفا بسته دست شیطان را

💡 در شب هجر که دارد بقفا روز وصال شاد از آنیم که این میرود آن میآید

💡 که مرا نیست بدوران چوحنین و چکمه بمتال یقه زانرو بقفا افتادم

💡 از کوی تو آن روز که دل بار سفر بست در هر قدمی دیده حسرت بقفا داشت

💡 نه ای عشق بجز دست خدا گر قدرت بقفا گوئی همواره چه تقدیر کنم