لغت نامه دهخدا
براه رفتن. [ ب ِ رَ ت َ ] ( مص مرکب ) ( از:ب + راه + رفتن ) براه افتادن. راه سپردن. براه افتادن با کسی. همراهی او کردن. با او رفتن:
کمر بست و بنهاد سر سوی شاه
بزرگان برفتند با او براه.فردوسی.- براه باباکوهی رفتن؛ کنایه از لواطت و اغلام کردن. ( آنندراج ). از راه پس رفتن.
