لغت نامه دهخدا
بانجیر. ( اِخ ) نام پسر عبداﷲ الخوزی یکی از متصوفه قرن ششم هجری. قزوینی در حاشیه شدالازار نویسد: در نسخه دیگر «بنجیر» نوشته شده و گاهی نساخ بی اطلاع آن را بیخبر هم ضبط کرده اند. در شیرازنامه ص 138 نام او به مناسبت مدرسه و رباطی که در شیراز بناکرده بود برده شده است. این کلمه از اعلام دیالمه است از جنس وشمگیر و گورگیر و شیرگیر. ( از حواشی شدالازار ص 296 ). و رجوع به تعلیقات شدالازار صص 529 - 537 و بنجیر شود.
