بهاء الدین محمد بن تاج الدین حسن اصفهانی (فاضل هندی)، فقیه بزرگ و دانشمند برجسته اواخر عهد صفویه، با نام کامل محمد بن تاج الدین حسن بن محمد اصفهانی شناخته میشود. وی ملقب به بهاء و مشهور به القابی چون عالم ربانی و فاضل هندی بوده است. همچنین، به دلیل نگارش اثر مهم خود، کتاب کشف اللثام، گاهی اوقات او را با نام کاشف اللثام نیز میخوانند. تولد ایشان در سال ۱۰۶۲ هجری قمری در خانوادهای روحانی روی داد و از همان اوان کودکی به فراگیری علوم متداول آن زمان مشغول شد. هوش سرشار وی سبب گردید که در سیزده سالگی مراحل تحصیل در علوم عقلی و نقلی را به پایان رساند.
پس از اتمام دوره تحصیلات و رسیدن به کمالات علمی، بهاء الدین به مرتبهای رسید که امروزه از او به عنوان یکی از فقهای بزرگ و نامدار اواخر دوره دولت صفویه یاد میشود. وی در اغلب علوم عقلی و نقلی و همچنین در تمامی فنون اصلی و فرعی اسلامی، منزلت وحید عصر و اعجوبهٔ دهر را احراز نموده بود. سندیت علمی او از طریق استادانش مشخص است؛ او از طریق پدرش، تاج الدین حسن، از ملا حسنعلی فرزند ملا عبدالله شوشتری روایت میکرد؛ ملا حسنعلی خود از مشایخ معتبر علامه مجلسی (محدث کبیر) محسوب میشد.
شهرت او به فاضل هندی نیز ریشه در همراهی وی با پدرش در سفر به شبهقاره هند دارد. ایشان مدتی در آن سرزمین اقامت گزیدند و این لقب، هرچند برخلاف میل باطنی و رضایت درونیشان بود، بر ایشان اطلاق گردید و به همین نام مشهور شدند. این شخصیت علمی، میراثی گرانبها از فقه و کلام اسلامی را برای نسلهای بعدی به ارمغان گذاشته است.
