سید حسین در سال ۱۲۹۳ هجری قمری در روستای زیبای «خوددلان» دیده به جهان گشود. پدرش سید رضا، فرزند سید موسی حسینی لاهیجی، از روحانیان برجسته و مورد احترام بود و به حل و فصل مسائل شرعی مردم میپرداخت. این دانشمند فرزانه از نوجوانی به فراگیری علوم اسلامی روی آورد و مقدمات دروس حوزوی را نزد پدرش آموخت. پس از درگذشت پدر، وطن خود را ترک گفت و راهی تهران شد. وی هفت سال در مدرسهٔ صدر اقامت گزید و از محفل علمی استادان نامدار آن روزگار بهره برد. از جمله آنان حکیم متأله سیدابوالحسن جلوه، فیلسوف شهیر میرزا هاشم اشکوری و علامه علی آقا زنوزی بودند. او در این دوران در فقه، اصول و فلسفه تبحر یافت و پایههای علمی خود را استوار ساخت.
سپس در جوانی به شوق دیدار بارگاه امیرالمؤمنین علی(ع) راهی نجف اشرف شد. در حوزهٔ پربار آن دیار، از درس میرزای بزرگ، ملا محمدکاظم خراسانی، بهرهها برد و همزمان در فقه، شاگرد آقا شیخ محمدحسن مامقانی بود. سرانجام سالها تلاش علمی و بهرهگیری از بزرگان حوزه، او را به درجهای از دانش رساند که نامش در میان فضلا و دانشوران حوزهٔ نجف زبانزد شد.
