سکان افقی

فرهنگستان زبان و ادب

{elevator , flipper} [حمل ونقل هوایی] سطحی متحرک که تاب هواگَرد را مهار می کند

دانشنامه عمومی

سکان های افقی ( به انگلیسی: Elevator ) یکی از سطوح کنترل پرواز هستند، که معمولاً در انتهای بدنه هواپیما نصب می شود و گام هواپیما را کنترل می کند، و همچنین زاویه حمله و نیروی لیفت بال را کنترل می کند. بالابرنده ها معمولاً به دم هواپیما یا روی پایدارکننده افقی نصب می شوند. بعضی از آنها ممکن است تنها سطح کنترل پرواز موجود باشند، گاهی در جلوی هواپیما ( هواپیماهای اولیه ) واقع شده یا به صورت یکپارچه به عقب «بال دم متحرک» متصل شوند که در اینصورت بالابرنده اسلب یا تثبیت کننده نامیده می شود.

ویکی واژه

سطحی متحرک که تاب هواگَرد را مهار می‌کند.

جمله سازی با سکان افقی

جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.

💡 هااس ۱۲۳ پیکربندی دوباله داشت. بال‌ها با یک اتصال میله‌ای و بدون مهار سیمی بودند. بال بالایی دو تکه و با یک دو تیر اصلی و بال پایینی یک‌تکه با یک تیر اصلی پیوسته بود. بال‌ها ساختی تمام‌فلزی داشتند و تنها پوشش بخشی از زیر آن‌ها از پارچه بود. شهپرها تنها در بال بالا و برآافزا در بال پایین نصب شد. بدنه هواگرد شاسی یکپارچه تمام‌فلزی و مقطع عمودی بیضوی‌شکل داشت. دُم شکلی معمولی و ساختی تمام‌فلزی داشت. پایدارکننده عمودی با پوشش ورق فلزی و سکان با پوشش پارچه‌ای بود. سکان افقی صفحک تنظیم داشت و با یک میله در هر طرف به بدنه متصل بود. ارابه فرود اصلی ثابت و پوشیده بود. سامانه تعلیق آن دارای یک فنر تعلیق حلقوی بود. چرخ دم ثابت، چرخان و پوشیدهٔ بود. خدمه یک خلبان بود که در اتاقک سر باز می‌نشست. تسلیحات شامل دو مسلسل هماهنگ‌شده ۷٫۹ میلی‌متری ام‌گه ۱۷ ثابت در دماغه و یک بمب ۲۵۰ کیلوگرمی زیر بدنه می‌شد.

💡 شرکت هواگردسازی هنشل اواخر سال ۱۹۳۴ به دنبال ساخت یک هواگرد تهاجمی و بمب‌افکن سبک پرسرعت هااس ۱۲۴ را به عنوان یک هواگرد چندمنظورهٔ نظامی طراحی کرد. هااس ۱۲۴ یک هواگرد تک‌باله بال‌میانی طُرّه‌ای بود. بال‌ها ساختی تمام‌فلزی و سه‌تکه داشتند. بخش میانی بال دارای سه تیر اصلی بود. تمامی طول لبه فرار بال با برآافزا با روکش پارچه طراحی شد که بخش بیرونی آن شهپر و بخش درونی آن برآافزای دو تکه هیدرولیکی فرود بود. بدنه هواگرد شاسی یکپارچه تمام‌فلزی و مقطع عمودی بیضوی‌شکل داشت. آسمانه کاملاً لعاب‌دار بود. دم تمام‌فلزی و متشکل از سکان افقی طره‌ای و سکان عمودی دو تایی بود. پایدارکننده عمودی روکش ورق فلزی و سکان پوشش پارچه‌ای داشت. تمامی سطوح هدایت تعادل سکونی و حرکتی و همچنین صفحک تنظیم داشتند. ارابه فرود اصلی جمع‌شونده معمولی بود. چرخ‌ها پایه چنگالی دو تایی و ترمز هیدرولیک داشتند و به صورت هیدرولیکی به پشت درون پوسته موتور جمع می‌شدند. چرخ دم ثابت و کاملاً چرخان بود. خدمه پرواز سه نفر بود. خلبان و بی‌سیم‌چی/تیربارچی زیر یک آسمانه طولانی پشت سر هم می‌نشستند و بمب‌انداز در جایگاه دماغه بود.