حلّه، خاستگاه نخستین خاندان شبر به شمار میرود. حسن بن محمد بن حمزه، که با نه واسطه به چهارمین پیشوای معصوم، حضرت امام علی بن الحسین علیهالسّلام میرسید، به «شبر» معروف بود و این لقب ارجمند، یادگار و شهرتی پایدار برای تمامی فرزندان او شد. یازده نسل پس از حسن بن محمد، فرزند برجستهاش، محمدرضا، از افق نجف سربرآورد و با دانش، پارسایی و تقوای خویش، اعتبار تازهای به دودمان کهنسال شبر بخشید و نام خاندان را در میان مؤمنان و دانشوران برجسته ساخت.
محمدرضا، دانشوری گرانمایه، پارسایی نیکاندیش و عارفی روشنبین بود و نزد مؤمنان کاظمیه با عنوان «صاحب الدعوه المستجابه» شهرت یافت. تاریخنگاران دربارهٔ این لقب چنین نگاشتهاند: در روزگار حکومت عثمانیان، خشکسالی شدیدی بغداد را فرا گرفت. سعید پاشا، کارگزار عثمانی، مردم را فرمان داد که سه روز روزه بگیرند و با دلی اندوهگین و چشمانی اشکبار از شهر بیرون رفته، نماز باران بجا آورند. اما تلاش مردم و پاشا، جز افزایش تابش آفتاب، نتیجهای دربر نداشت.
چون سید محمدرضا از ناکامی سعید پاشا آگاه شد، ساکنان حریم هفتمین پیشوای شیعه را فرمود تا با دلی پاک و صافی از فساد و تباهی، سه روز روزه بگیرند و برای نماز باران آماده شوند. مردم کاظمیه همانگونه که عارف روشنبین فرمان داده بود، با صبر و بردباری در برابر گرسنگی و تشنگی، به نماز باران پرداختند و سید محمدرضا پیشاپیش آنان با دل سپرده به آفریدگار و چشم دوخته به آسمان، دعای رحمت الهی را طلب کرد. هنوز دعاهای او پایان نیافته بود که ابرهای تیره بر بام آسمان پدیدار شد و باران رحمت الهی بر مردم نازل گشت. این واقعهٔ فراموشنشدنی سبب شد تا مردم، سید پارسای خاندان شبر را با عنوان «صاحب الدعوه المستجابه» بستایند و احترام ویژهای برای او قائل شوند. فقیه نیکاندیش کاظمیه تنها به دعا بسنده نکرد، بلکه در رفتار و کردار نیز فردی ممتاز بود و توجه ویژه او به محرومان و پا برهنگان جامعه، گاه به حدی بود که لباس و اموال خویش را نزد توانگران گرو میگذاشت تا نیازمندان از رنج گرسنگی نجات یابند.
