بد اندیشه

بداندیشه. [ ب َ اَ ش َ / ش ِ ] ( ص مرکب ) بداندیش. بدفکر. بدخیال. بدگمان. بدسگال. که اندیشه بد در سر پرورد. ج، بداندیشگان:
هنرپرور و راد وبخشنده گنج
از این تخمه هرگز نبد کس به رنج
نهادند بر دشمنان باژ و ساو
بداندیشگان بارکش همچو گاو.فردوسی.چنین روز، روزت فزون باد و بخت
بداندیشگان را نگون باد بخت.فردوسی.سپه را ز دشمن تن آسان کنیم
بداندیشگان را هراسان کنیم.فردوسی.که پور پشنگ آن بداندیشه مرد
کجا جای گیرد بروز نبرد.فردوسی.نگویم بداندیشه را نیز بد
کز آن گفته باشم بداندیش خود.نظامی.- بداندیشه گشتن؛ بدگمان و بداندیش شدن، بدخواه شدن. دشمن شدن:
چو دیدی که دارا جفاپیشه گشت
گناهی نه، با من بداندیشه گشت.نظامی.

بد فکر بد خیال.

💡 هرکه او نفس بد اندیشه خود را فرسود در ره عشق ملک سای فلک فرساییست

💡 بد انجام رفت و بد اندیشه کرد که با زیردستان جفا، پیشه کرد

💡 ما را به جهان خوش تر از این یک دم نیست کز نیک و بد اندیشه و از کس غم نیست

💡 در آن پیش بینی خرد پیشه کرد که لختی ز چشم بد اندیشه کرد

💡 بد اندیشه گیتی بناگه بدزدد ز بلبل خوشی و ز گل خوبروئی

💡 ای شمرها بد اندیشه تا کی ستمت پیشه خود برتو چه خواهد رفت از لطمه کیفرها