بدود

بدود. [ ب ُ ] ( ع اِ ) ج ِ بُدّ. بتها. ( یادداشت مؤلف ): زر از قدود بدود و اجسام اصنام و ابدان اوثان فرومیریختند و بر درها و دیوارها می بستند. ( ترجمه تاریخ یمینی چ سنگی ص 421 ).

بتها زر از قدود بدود و اجسام اصنام و ابدان اوثان فرو میریختند و بر درها و دیوار ها می بستند.

💡 چون خط سبز تو بر آفتاب بنویسند بدود دل سبق مشک ناب بنویسند

💡 هوز اگر بفشارند خاک مشهد                  سفينه از شط خون تا به کربلا بدود

💡 ز بیم خشگ بماند اگر دود صد بار شکایت از ته دل تا سر زبان بدود

💡 از سر کوی تو هرگه که کنم عزم رحیل خون چشمم بدود گرم و بگیرد سر راه

💡 سمند ناز چو رانی گذر به محتشم آر که در رکاب به این پای ناروان بدود

💡 گفتم آخر چند ازین گرمی برو سردی مکن می فروزی آتش و خود کور می گردی بدود