بالا بلند

بالا بلند. [ ب ُ ل َ ] ( ص مرکب ) آخته بالا. درازقامت. ( آنندراج ). بلندقامت. درازقد. ( ناظم الاطباء ). کشیده قد. بلنداندام. طویل القامة. بلندبالا:
در آخر یکی مادیان بد سمند
قوی هیکل و تند و بالابلند.فردوسی. || مجازاً، معشوق زیبا و آخته قامت:
ز دست کوته خود زیر بارم
که از بالابلندان شرمسارم.حافظ.بالابلند عشوه گر سرو نازمن
کوتاه کرد قصه زهد دراز من.حافظ.و رجوع به بالا شود.

(بُ لَ ) (ص مر. ) ۱ - آن که قدش دراز باشد، بلندقد، بلندقامت. ۲ - طولانی تر از حد معمول، دراز. ۳ - کامل و بدون کم و کسر.

بلندبالا، قدبلند، بلندقامت: ز دست کوته خود زیر بارم / که از بالا بلندان شرمسارم (حافظ: ۶۵۲ ).

( صفت ) آنکه قدش دراز باشد بلند قد بلند قامت مقابل کوتاه قد.
دهی از شهسوار است

💡 به بالا بلند و(به) بازو قوی به رخساره ماه و به تن پهلوی

💡 گشته بر رنگینی بالا بلندان چمن پای تا سر دود آه حسرتی سرو روان

💡 یکی گرگ شده بقیه برای فرار باید در سطح بالاتری بایستند. به بالا بلندی نیز معروف است.

💡 بالا بلند او گذری کرد از چمن آب از دو دیده کرد روان سرو جویبار

💡 مسخر کرده ای بالا بلندان معانی را دگر ای شوخ چشم از عالم بالا چه می خواهی؟