نیکو تن

نیکوتن. [ ت َ ] ( ص مرکب ) خوش اندام. نکواندام. خوش هیکل: هرکل؛ جوان خوب اندام نیکوتن. ضائن؛ سست فروهشته شکم و مرد نیکوتن کم خوار. محراق؛ مرد نیکوتن دراز باشد یا نه. ( از منتهی الارب ).

خوش اندام. نکو اندام. خوش هیکل

💡 زیر طاق آسمانش جفت نتوان یافتن هم بزیبا منظری و هم به نیکو مخبری

💡 «مامطیر شهرکی است با آب‌های روان و از وی حصیر خیزد ستبر و سخت و نیکو که آن به تابستان به کار برند».

💡 إِنَّهُ لَقُرْآنٌ کَرِیمٌ (۷۷) این قرآنیست نیکو آزاده آسان.

💡 پس از این مباشر شد این امر را •••••••••• رئیس جوانمرد نیکو کلام

💡 گره نیکو نمی زیبید آن ابروی زیبا را اگر افسون او، گر سحر بابل بود واکردم

💡 هر چه رسد سر بنه زانکه مسیر نشد نیکوی آموختن چرخ بدآموز را