لیپوپروتئین کم چگالی

💡 خط اول درمان تغییر شیوه زندگی (به عنوان مثال دستورالعمل‌های تغذیه سالم و فعالیت فیزیکی) است. اما اگر پس از سه تا شش ماه تلاش در اصلاح عوامل خطر کافی نبود درمان دارویی ضرورت می‌یابد. به‌طور کلی هر یک از اختلالات تشکیل دهنده نشانگان متابولیک باید جداگانه درمان شوند. دیورتیک‌ها و بازدارنده‌های آنزیم مبدل آنژیوتانسین ممکن است برای درمان فشار خون بالا استفاده شود. داروهای کاهنده چربی خون به کاهش کلسترول از نوع لیپوپروتئین کم‌چگال و تری گلیسیرید و به افزایش سطوح لیپوپروتئین پرچگال کمک می‌کنند استفاده از داروهایی که باعث کاهش مقاومت به انسولین می‌شوند همانند متفورمین و تیازولیدیندیون مورد اختلاف نظر است؛ داروهای کاهش وزن می‌توانند به درمان اضافه وزن کمک کنند.

💡 تَصَلُّبِ شَرایین یا سختاک سرخرگ‌ها و یا آترواسکلروزیس (Atherosclerosis)، نام یک بیماری در رگ‌ها و نوعی آرتریواسکلروزیس است که با رسوب لیپید و لیپوپروتئین کم‌چگال بر روی دیواره داخلی سرخ‌رگ‌های با قطر متوسط و بزرگ، مشخص می‌گردد. نتیجه این فرایند تشکیل پلاک‌های فیبری-چربی بوده که با افزایش سن رفته رفته ازدیاد می‌یابد و موجب تنگی رگ (استنوزیس) یا دیگر عواقب می‌گردد.

💡 پزشک پس از بررسی نتایج آزمایش خون بیمار، تاکید کرد که بالا بودن سطح لیپوپروتئین کم چگالی در خون می‌تواند خطر ابتلا به بیماری‌های قلبی را افزایش دهد.

💡 برای کاهش میزان لیپوپروتئین کم چگالی در بدن، متخصصان تغذیه توصیه می‌کنند که رژیم غذایی سالم و فعالیت بدنی منظم را جایگزین سبک زندگی غیرفعال کنید.

💡 مدیریت صحیح سطح لیپوپروتئین کم چگالی از طریق کنترل چربی‌های اشباع شده در رژیم غذایی، یکی از ارکان اصلی پیشگیری از تصلب شرایین در افراد است.