باب زیاد

[ویکی فقه] باب زیاد، از درهای ضلع غربی مسجدالنبی می باشد.
باب زیاد در دیوار غربی مسجد النبی، میان باب الرحمه و خوخه ابوبکر قرار داشت. زیاد بن عبیدالله بن عبد المدان حارثی، امیر مکه و مدینه (حک: ۱۳۸-۱۴۱ق.) در دوره منصور عباسی (حک: ۱۳۶-۱۵۸ق.) در گسترشی که به ویرانی دارالقضاء (خانه آل عمر در میان باب الرحمه و باب السلام) انجامید، این در را ساخت. کتیبه ای چوبی از جنس ساج بر روی در قرار داشت که گزارش منابع از عبارت های نقش بسته بر آن متفاوت است. ابن زباله (م. ۱۹۹ق.) تنها به عبارت شامل دستور خلیفه درباره گسترش و نیز تاریخ انجام آن اشاره کرده است. به گزارش فیروزآبادی (م. ۸۱۷ق.) عبارت هایی شامل بسمله و آیه ۲۵۵ بقره /۲ (آیة الکرسی) و نیز گواهی به نبوت پیامبر صلی الله علیه و آله بر آن کتیبه نقش بسته بود. این عبارت به فرمان خلیفه برای گسترش مسجد و ویرانی دار القضاء و تبدیل آن به میدان و تاریخ انجام آن گسترش نیز اشاره داشت. حربی (م. ۲۸۵ق.) افزون بر آن کلمات، جملاتی در مدح منصور عباسی و نسبت او با پیامبر صلی الله علیه و آله و اختصاص گسترش مسجد به وی به سبب همین قرابت را یاد کرده است. به سال ۳۱۰ق. به فرمان مقتدر عباسی (حک: ۲۹۵-۳۲۰ق.) برای همه درهای مسجد النبی، لنگه هایی از چوب ساج ساخته شد. درباره سرنوشت باب زیاد در دوره های پسین گزارشی در دست نیست. تنها سمهودی درباره زمان آن به عبارت مبهم «در هنگام بازسازی دیوار غربی برداشته شد» بسنده کرده است. با عنایت به گزارش ابن جبیر (م. ۶۱۴ق.) که به سال ۵۷۹ق. از مسجد دیدار کرده و از این در نامی نبرده، بسته شدن آن باید پیش از این تاریخ صورت گرفته باشد.
[ویکی حج] باب زیاد: از درهای ضلع غربی مسجدالنبی می باشد. این در توسط زیاد بن عبیدالله در دوره منصور عباسی ساخته شد. در گزارش تاریخ نویسان نقوشی که بر این در، قرار داشت آورده شده است که شامل آیات قرآن و گواهی به نبوت پیامبر(ص) بوده است. از سرنوشت این باب اطلاع دقیقی در دست نیست جز گزارشات مبهی از بعضی تاریخ نویسان.
باب زیاد در دیوار غربی مسجدالنبی، میان باب الرحمه و خوخه ابوبکر قرار داشت.زیاد بن عبیدالله بن عبدالمَدان حارثی، امیر مکه و مدینه (حک: 138-141ق.) در دوره منصور عباسی (حک: 136-158ق.) در گسترشی که به ویرانی دارالقضاء (خانه آل عمر در میان باب الرحمه و باب السلام) انجامید، این در را ساخت.
کتیبه ای چوبی از جنس ساج بر روی در قرار داشت که گزارش منابع از عبارت های نقش بسته بر آن متفاوت است. ابن زباله (م. 199ق.) تنها به عبارت شامل دستور خلیفه درباره گسترش و نیز تاریخ انجام آن اشاره کرده است.به گزارش فیروزآبادی (م. 817ق.) عبارت هایی شامل بسمله و آیه 255 سوره بقره (آیة الکرسی) و نیز گواهی به نبوت پیامبر(ص) بر آن کتیبه نقش بسته بود. این عبارت به فرمان خلیفه برای گسترش مسجد و ویرانی دارالقضاء و تبدیل آن به میدان و تاریخ انجام آن گسترش نیز اشاره داشت.حربی (م. 285ق.) افزون بر آن کلمات، جملاتی در مدح منصور عباسی و نسبت او با پیامبر(ص) و اختصاص گسترش مسجد به وی به سبب همین قرابت را یاد کرده است.

💡 طرح یا لایحه دو فوریتی با اصلاح نظام‌نامه (آیین‌نامه) مجلس شورای ملی در دوره پنجم مجلس باب شد. پیش از آن تنها یک فوریت وجود داشت. نخستین مصوبه دوفوریتی تاریخ مجالس قانونگذاری ایران، لایحه‌ای برای لغو القاب بود. در پانزدهم اردیبهشت ۱۳۰۴ دولت سردارسپه لایحه‌ای برای لغو لقبهای نظامی به مجلس داد که افراد غیرنظامی به کار می بردند (مانند سردار، سپهدار و غیره). این لایحه به خواست برخی نمایندگان در همان روز با قید دو فوریت به شور و رأی گذاشته و با افزودن لغو کلیه القاب کشوری به آن، تصویب شد. دومین مصوبه و نخستین طرح دوفوریتی نیز همان سال، برای انقراض سلطنت خاندان قاجار بود که عده زیادی از نمایندگان در نهم آبان به مجلس دادند و به تصویب رساندند.

💡 در عهد جدید، پطرس از لوط به عنوان فرد عادلی که در سدوم و عموره ساکن بود و از رفتار شریرانه مردم آن دو شهر رنجیده بود، یاد کرده است. در باب ۱۳ انجیل مرقس، عیسی در توصیف بلایای بعد از خود می‌گوید ساکنان یهودیه باید به کوهستان‌ها فرار کنند که به نظر اشاره‌ای به فرار لوط است. در باب ۱۷ انجیل لوقا نیز به لوط، همسر او و سدوم اشاره شده است. عیسی دربارهٔ سرگذشت مردم سدوم در روزگار لوط می‌گوید «به خوردن و آشامیدن و خرید و فروش و زراعت و عمارت مشغول بودند» که با آنچه معمولاً دربارهٔ اهل سدوم گفته می‌شود، تفاوت زیادی دارد. سپس می‌گوید لوط خارج شد و آتش و گوگرد بر آنان بارید. او همچنین همسر لوط را به عنوان هشداری به آنان که ممکن است از «پسر انسان» بازگردند، یادآوری می‌کند.