رقائق

رقائق. [ رَ ءِ ] ( ع ص، اِ ) رقایق. رجوع به رقایق شود.

( صفت اسم ) جمع رقیقه ۱ - نازکها. ۲ - نازکیها.

💡 با تدبر در آيات ياد شده و نظار آنها دانسته مى شود كه صورت انسانى هم بدين وجهكتاب است كه تكوينا رقائق همه كلمات تامه و اسماء حسنى و صفات علياى حق تعالى بهيد قدرتش در آن نگاشته شده است؛ و هم بدين وجه كتاب است كه كتاب علوم واعمال و احوال و نيات خود نيز مى باشد؛ زيرا كه هر كس زرع و زارع و مزرعه خود است وآنچه كه در بيدارى و خواب و عوالم ديگر عائد او مى شود همه از كمون شجره وجود اوبروز مى كنند و صور ملكات درونى اويند كه (انما هى اعمالكم ترد اليكم ) و بهبيان قويم علامه قيصرى در شرح فص اسماعيلى فصوص الحكم:

💡 حيف جان انسان است كه به جاى علوم و معارف و سعه وجودى به حقايق نورانى به سنگ وگل دل خوش نمايد؛ و آن كه تور شكار اوست به جاى آنكه با آن تور، خارج را شكار كندو حقايق آنها را اقتناص نمايد، اين تور شكار دام شكار او گردد و خارج او را به دامخودش بياندازد و آنكه به عنوان معد اوست در رسيدن به اسرار نظام هستى مقصود و هدفاو واقع شود و آنكه بايد صياد حقايق باشد صيد رقائق گردد.