بنی لحیان

[ویکی فقه] تیره ای از قبیله هذیل بن مدرکه؛ نام یک غزوه است.
بنی لحیان فرزندان لحیان بن هذیل بن مدرکة بن الیاس بودند. نسب آن ها در مدرکه، جد پانزدهم پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم به هم می رسد. بنی طابخه و بنی دابغه از مهم ترین زیر شاخه های بنی لحیان به شمار می روند.
زیستگاه بنی لحیان
بنی لحیان قومی صحرانشین نزدیک مکه بودند و در مناطقی چون رخمه، هزوم، البان از وادی ها ی شمال حجاز و به ویژه دره غران در ۸۷ کیلومتری شمال مکه می زیستند. از سکونت آن ها میان مکه و مر الظهران در ۲۲ کیلومتری مکه نیز یاد شده است.
ƒبنی لحیان در دوران جاهلی
در منابع از نبرد حشاش/ خشاش در مکانی به همین نام در سرزمین بنی لحیان میان آن ها و قبیله بنی خزاعه نام برده شده است. آنان در روزگار جاهلیت، بت سواع را که به شکل زنی بود و در جایی مشهور به «رهاط» یا وادی غران قرار داشت، در آیه ۲۳ نوح/۷۱ از این بت نام برده شده است. افراد قبیله بنی لحیان بر پایه رسم عرب، هنگام رفتن به زیارت کعبه و حج گزاری، نخست نزد بت خود محرم می شدند و پس از نیایش، تا ورود به مکه تلبیه می گفتند: «لبیک عن هذیل قد ادلجوا بلیل فی ابل و خیل: لبیک از جانب هذیل که با شتر و اسب شب پیمایی کرده اند.» برخی تلبیه آن ها را چنین آورده اند: «لبیک، اللهم لبیک. لبیک، ابنا الیک. ان سواع طلبن الیک.» در رمضان سال هشتم ق. عمرو بن عاص به دستور پیامبر صلی الله علیه و آله وسلّم مامور نابودی بت سواع شد.
ƒبنی لحیان در دوران نبوی
...
[ویکی حج] بنی لحیان تیره ای از قبیله هُذیل بن مُدرکَه، که نسب آنها در مدرکه، جد پانزدهم پیامبر(ص) به هم می رسد.
بنی لحیان قومی صحرانشین بوده که در نزدیکی مکه و شمال حجاز ساکن بودند. آنان در دوران جاهلیت بت سواع را می پرستیدند و برپایه رسم عرب، هنگام رفتن به زیارت کعبه و حج گزاری، نخست نزد بت خود مُحرم می شدند و پس از نیایش، تا ورود به مکه تلبیه می گفتند.
لحیانیان بعد از نبرد احد با تظاهر به اسلام نزد پیامبر رفته، و از حضرت درخواست کردند گروهی از مسلمانان را برای آموزش قرآن و احکام اسلامی به قبیله آن ها بفرستد. اما آنان فرستادگان پیامبر را در منطقه ای به نام رجیع به شهادت رساندند و پیامبر برای تنبیه آنان غزوه بنی لحیان را ترتیب داد و با 200 نفر به سمت آنان رفتند.

💡 بر اساس آنچه ابن هشام نقل می‌کند، پس از آنکه محمد از غزوه بنی لحیان به مدینه بازگشت، عیینة بن حصن با چهل سوار از قبیله غطفان به غابه حمله کرده و بیست شتر محمد را دزدیدند. ابوذر که مسئولیت شتران محمد را برعهده داشت، پسرش ذر را در این واقعه از دست داد و همسرش لیلی نیز به اسارت غارت‌گران درآمد. سلمة بن عمرو که در بالای گردنه ثنیة الوداع بود، از ماجرا آگاه شد و اهالی مدینه را از اتفاق افتاده آگاه نمود و به سوی غارتگران روانه شد. محمد با اطلاع از واقعه، با جمله «یا خیل الله ارکبی» اهالی مدینه را به یاری وی فراخواند.

💡 غزوه عبدالله بن انیس که به ترور خالد بن سفیان نیز معروف است، اولین حمله به بنی لحیان بود که در ماه محرم سال سوم هجری قمری صورت گرفت. گزارش شده است که خالد بن سفیان الهذلی (معروف به حضیر، رئیس قبیله بنی لحیان) حمله به مدینه را در نظر گرفت و مردم را در نخله یا اورانه به جنگ با مسلمانان تحریک کرد. پس محمد عبدالله بن عنیس را فرستاد تا او را بکشد. پس از بریدن سر خالد بن سفیان در شب، انیس آن را نزد محمد بازگرداند.