بخشش کردن

بخشیدن، آمرزش، گذشت کردن

مجازات کردن، کینه‌توزی کردن

بخشش کردن. [ ب َ ش ِ ک َ دَ ] ( مص مرکب ) بخشیدن. عطا کردن:
بلشکرگه آمد از این رزمگاه
که بخشش کند خواسته بر سپاه.فردوسی.چه خوری چیزی کز خوردن آن چیز ترا
نی چو سرو آید اندرنظر و سرو چو نی
گر کنی بخشش گویند که می کرد نه او
ور کنی عربده گویند که او کرد نه می.سنایی. || بخش کردن. قسمت کردن. ( یادداشت مؤلف ):
چنین بخششی کان جهانجوی کرد
همه سوی کهترپسر روی کرد.فردوسی ( شاهنامه چ بروخیم ج 1 ص 89 ).اما حکماء عالم، جهان را بخشش کرده اند به برآمدن و فروشدن خورشید. ( تاریخ سیستان ). و غنائم بخشش کردند سواری را سه هزار دینار رسید و هر پیاده را هزاردینار. ( تاریخ سیستان ). || مقدر کردن. تقدیر کردن:
چنین کرد بخشش سپهر بلند
که از تو گشاید غم و رنج و بند.فردوسی.ز چیزی که بخشش کند دادگر
چنان دان که کوشش نیابد گذر.فردوسی.

بخشیدن عطا کردن.