ابوالصلت هروی، عبدالسلام بن صالح بن سلیمان بن ایوب بن میسره، یکی از محدثان برجستهٔ خراسان بهشمار میآید. ایشان از موالی عبدالرحمن بن سمرهٔ قرشی بود. اگرچه تاریخ دقیق ولادت او به روشنی مشخص نیست، اما بر اساس اظهارات خود ایشان مبنی بر سی سال شاگردی در محضر سفیان بن عیینه (متوفی ۱۹۶ ق)، میتوان تخمین زد که تولد وی حدوداً در سالهای ۱۶۰ هجری قمری (۷۷۷ میلادی) رخ داده باشد. روایات حاکی از آن است که ابوالصلت در مدینه متولد شده و سپس شهر نیشابور را برای اقامت برگزید و از آنجا به عنوان مرکز فعالیتهای علمی و حدیثی خود بهره برد. جایگاه وی در سلسلهٔ محدثین خراسان، او را به یکی از راویان مهم احادیث نبوی در آن منطقه تبدیل کرد.
مسیر کسب علم و مشایخ برجسته
در مسیر طلب علم، ابوالصلت هروی سفرهای متعددی به مناطق مختلف جهان اسلام از جمله عراق، حجاز و یمن نمود. این سفرها نشاندهندهٔ اهتمام جدی وی برای ملاقات مستقیم با بزرگان علم حدیث و فراگیری مستقیم روایات از منابع اولیه بود. وی از محضر اساتید بزرگواری کسب فیض نمود که از میان آنها میتوان به شخصیتهای علمی مهمی چون حماد بن زید، شُرَیک، عطاء بن مسلم، معتز بن سلیمان، عبدالرزاق صنعانی، مالک بن انس، فضیل بن عیاض، عبدالله بن مبارک و هُشیم اشاره کرد. بهرهمندی از این اساتید بزرگوار که هر کدام خود ستونهای علم حدیث محسوب میشدند، سبب شد تا ابوالصلت مجموعهای غنی از روایات و اسانید را گردآوری نماید. پس از کسب دانش فراوان، ابوالصلت مدتی در بغداد به روایت حدیث مشغول بود و بدینوسیله در نشر معارف حدیثی و انتقال میراث علمی شیوخ خود در مرکز خلافت اسلامی نقشآفرینی کرد.
