کوته بال

💡 برون میار سر از کنج آشیان صائب که رشته کوته و میدان بال و پر تنگ است

💡 ز شاخ همّتم با دست کوته میل گلچینی است هوای اوج عنقا با پرو بال مگس دارم

💡 ز دست کوته خود در هوای زلف توام چو مرغ بی‌پر و بالی به آشیان مشتاق

💡 دل چو روشن شد زبان لاف کوته می شود کز نسیم صبح باشد بال پرواز چراغ

💡 آنان که آستین به دو عالم فشانده اند بالین ز دست کوته خود چون سبو کنند