ابن رجب. [ اِ ن ُ رَ ج َ ] ( اِخ ) زین الدین ابوالفرج عبدالرحمن بن احمدبن رجب بغدادی. وفات 795 هَ.ق. صاحب کتاب جامع العلوم و الحکم که شرح کتاب اربعین نووی است و کتاب لطائف المعارف فیما للموسم من الوظائف و غیر آن.
ابن رجب. [ اِ ن ُ رَ ج َ ] ( اِخ ) ناصرالدین بن محمد وزیر برقوق، سلطان مصر ( 797 تا 798 هَ.ق. )، و در همین سال درگذشته است.
سلطان مصر
[ویکی فقه] اِبْن ِ رَجَب، ابوالفرج عبدالرحمان بن احمد بن عبدالرحمان سلامی، ملقب به زین الدین وجمال الدین (۷۳۶- ۷۹۵ق /۱۳۳۶-۱۳۹۳م )، فقیه، محدث، مقری و واعظ حنبلی است.
ابن رجب به ابن نقیب نیز ملقب بوده است. رجب نام دوم جد او عبدالرحمان است. تاریخ ولادت او را ابن حجر در الدرر در ۷۰۶ق و در بغداد ضبط کرده، ولی در انباء الغمر با حروف ۷۳۶ آورده است. با توجه به اینکه ابن رجب به یاد داشته که در ۳ تا ۵ سالگی در محضر جدش قرائت حدیث می شد.
← سفر به دمشق
(۱) احمد ابن حجر، انباء الغمر، به کوشش محمد عبدالمجید، حیدرآباد دکن، ۱۳۸۹ق /۱۹۶۹م.(۲) احمد ابن حجر، الدرر الکامنة، به کوشش عبدالوهاب البخاری، حیدرآباد دکن، ۱۳۹۴ق /۱۹۷۴م.(۳) عبدالرحمان ابن رجب، الذیل علی طبقات الحنابلة، به کوشش هانری لائوست و سامی الدهان، دمشق، ۱۳۷۰ق / ۱۹۵۱م.(۴) عبدالفتاح ابوغدة، «حول ذیل طبقات الحنابلة»، مجلة المجمع العلمی العربی، دمشق، س ۲۹.(۵) شم ۱، ۱۳۷۳ق /۱۹۵۴م.(۶) عبدالحی ابن عماد، شذرات الذهب، قاهره، ۱۳۵۱ق.(۷) تیموریه، فهرست.(۸) عبدالله جبوری، فهرس مخطوطات حسن الانکرلی، نجف، ۱۳۸۷ق /۱۹۶۷م.(۹) حاجی خلیفه، کشف.(۱۰) سید، خطی.(۱۱) محمد اسعد طلس، الکشاف عن مخطوطات خزائن کتب الاوقاف، بغداد، ۱۳۷۲ق /۱۹۵۳م.(۱۲) ظاهریه، خطی (تاریخ ).(۱۳) عبدالحی کتانی، فهرس الفهارس، فاس، ۱۳۷۴ق.(۱۴) لائوست، هانری و سامی الدهان، مقدمه بر الذیل (نک: ابن رجب در همین مآخذ).(۱۵) مرعشی، خطی.(۱۶) عبدالقاهر نعیمی، الدارس فی تاریخ المدارس، به کوشش جعفر الحسینی، دمشق، ۱۳۶۷ق /۱۹۴۸م.
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 شرح جامع ترمذی - شرح ایلال ترمذی - از ابن رجب
💡 در شیعه دوازده امامی قمهزنی (نوعی خودزنی) در طول عاشورا برای کشتهشدن حسین است؛ که به طور سنتی با اعمال خودآزاری آیینی همراه است، که اغلب به عنوان عملی وحشیانه توصیف می شود. به گفته محققان سنی مانند ابن تیمیه و عبد العزیز بن باز. مراسم عاشورا خود نمونهای آشکار و مشخص از تمایل شیعه به افراط در (نوآوری مذهبی) است. آنها استدلال میكنند كه مناسبت عزاداری سالانه برای حسین (یا هر فرد دیگر) هرگز توسط محمد - حتی برای نزدیکترین اعضای خانواده وی عملی نشده - و از این رو هیچ اعتبار در اسلام ندارد. به همین ترتیب، ابن رجب در كتاب الطائف در استدلال خود علیه عاشورا میگوید: نه خدا... و نه پیامبر او... روزهایی را که پیامبران با فجایع روبرو شدند روز مرگ آنها برای عزاداری دستور ندادهاند، این چگونه برای شخص کمتر از آنها صادق است؟
