عهد الست

عهد الست. [ ع َدِ اَ ل َ ] ( ترکیب اضافی، اِ مرکب ) زمان الست. روزی که خداوند خطاب به مردم گفت «اء لست ُ بربکم ». رجوع به الست شود:
از گه عهد الست چیره زبان در بَلی ̍
پیش در «لا اله » بسته میان همچو لا.خاقانی.مگر بویی از عشق مستت کند
طلبکار عهد الستت کند.سعدی.مقام عیش میسر نمیشود بی رنج
بلی بحکم بلا بسته اند عهد الست.حافظ.

زمان الست روزی که خداوند خطاب بمردم گفت الست بربکم

[ویکی شیعه] عَهد اَلَسْت یا اَلَسْت، اصطلاحی برگرفته از تعبیر قرآنی «اَلَسْتُ بِرَبِّکُمْ؛ آیا من پروردگار شما نیستم؟» که تفسیرهای متعددی از آن شده است. بنابر نظر برخی از محدثان، مفسران و عارفان، الست به عهد و پیمانی اشاره دارد که خداوند در عالمی خاص به نام عالم ذرّ از همه آدمیان گرفته است. بر اساس این آیات، خداوند در یک زمان از فرزندان آدم نسبت به ربوبیت خود اقرار گرفته است.
این تعبیر ترکیبی از حرف استفهام «أ»، فعل ناقص «لَیسَ» و ضمیر متصل مرفوع «ـتُ» است.
کاربرد همزه در اینجا برای استفهام حقیقی نیست، بلکه برای انکار ابطالی است. این همزه، در مواردی به کار می رود که کلمه بعد از آن، تحقق نمی یابد و مدعی واقع شدنش دروغگوست.

💡 باز ناید تا ابد خواجو بهوش هر که سرمست آمد از عهد الست

💡 سر ز عهد تو چون توانم تافت من که دانسته ام ز عهد الست

💡 نشان نبود ز عهد الست و قول بلی که می رسید به گوش دلم ز عشق ندی

💡 مرد ره را ز پی تازگی عهد الست در شب خلوت خود هر نفسی روز بلیست

💡 جان سپاری رهت خواست دل از عهد الست حاصل از عمر نداریم جز این مایه به دست