عبق

عبق. [ ع َ ب َ ] ( ع مص ) چسبیدن بوی خوش به کسی. خوشبوی شدن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( المنجد ). || اقامت نمودن در جایی. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( المنجد ). || آزمند وحریص بچیزی گردیدن. ( اقرب الموارد ) ( منتهی الارب ).
عبق. [ ع َ ب َ ] ( ع اِ ) سختی. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || ( ص ) سبک و چابک. ( مهذب الاسماء ).
عبق. [ ع َ ب َ ] ( اِخ ) جد اسماعیل بن عمربن حفص بن عبداﷲ عبقی بخاری، مکنی به ابواسحاق است. وی از ابی بکر احمدبن سعدبن بکار و ابوصالح الخیام و جز آن روایت کند. از وی ابوالفضل ابراهیم بن حمزةبن یوسف همدانی و ابوکامل بصیری و جز ایشان روایت دارند. وی به سال 417هَ. ق. به بخارا درگذشت. ( از اللباب ج 2 ص 116 ).
عبق. [ ع َ ب ِ ] ( ع ص ) مرد آلوده به بوی خوش از چند روز که هنوز باقی است. ( منتهی الارب ) ( اقرب الموارد ) ( تاج المصادر بیهقی ) ( غیاث اللغات ).

بمعنی مصدر عوق است مرد بی خیر و بازدارنده از حاجت

💡 و در عبقات از كتاب ينابيع الموده تاءليف شيخ سليمان بن ابراهيم بلخى از مناقب ازسليم بن قيس هلالى از على بن ابيطالب روايت آمده كه در حديثى فرمود: و اما نزديكترين حالتى كه بنده خدا به خاطر آن به ضلالت نزديك مى شود، اين است كه حجتخداى تبارك و تعالى و شاهد او بر بندگانش را نشناسد، حجتى كه خود خداى تعالىبندگانش را امر به طاعت او كرده، و ولايت او را بر وى واجب نموده است.

💡 وقت سپيده دم، خادم پسر صاحب عبقات و نواب حشمت على خان از بالاى كشتى به زيرآمدند و خوابى را كه ديده بودند و مضمون آن تقريبا يكى بود، براى مانقل كردند. آنان با گريه و زارى خواب خود را چنيننقل كردند.

💡 مولانا راحت حسين در سنه 1330 قمرى، همراه برادر زاده پسر صاحب عبقات (ره ) براىزيارت به كربلاى معلى رفت. پس از انجام زيارت، وقتى كه بر مى گشت در كشتىحادثه اى براى وى رخ داد كه شرح آن به توضيح خود وى چنين بود. وى مى گفت:

💡 (و به راستى كتاب عبقات، عظيم است. آن اقيانوس بى كران و آن درياى ژرف، اينكتاب است. اين چنين كتابى در ديگر آفاق بشرى و فرهنگ ملتها نيز همانند ندارد... كتاب(عبقات ) با مجلدات بسيارش، يكى از والاترين نمونه هاى كار خود انسانى و پشتكار ومسئووليت بشرى است، و يكى از ارجمندترين سندهاى...)(1192)

💡 بزرگان علم و تحقيق، بر عظمت كتاب عبقات الانوار اقرار كرده اند و آن را به ديگراننيز شناسانده اند:

💡 3. امام خمينى در سال 1320 شمسى / 1363 قمرى كه هنوز تمام مجلدات عبقات چاپ نشدهبود، پس از بحث در موضوع حديث غدير، مى نويسد: