سبعیه

سبعیه. [ س َ عی ی َ ] ( اِخ ) نام دیگر اسماعیلیه، و ایشان را به این جهت سبعیه می گفتند که در باب شمار ائمه بدور هفت هفت قائل بوده اند و امام هفتم را آخر ادوار می دانستند و مقصود ایشان از آخر ادوار قیامت بوده. بعلاوه تدبیر عالم سفلی را با کواکب سبعه می شمردند.( تلبیس ابلیس، ص 109 ). و نیز رجوع به سُبعی و اسماعیلیه و باطنیه و رجوع به کشاف اصطلاحات الفنون شود.
سبعیه. [ س َ عی ی َ ] ( اِخ ) نام آبی است متعلق به بنی نمیر. ( معجم البلدان ) ( منتهی الارب ).

= اسماعیلیه

هفت امامی.
منسوب به هفت، هفت امامی
نام آبی است متعلق به بنی نمیر

سَبْعیه
(یا: هفت امامی) از القاب اسماعیلیه و فرقه های منسوب به آن که در باب شمار ائمه به هفت دور قائل بودند و امام هفتم را آخر ادوار می دانستند. اینان امامت را پس از امام جعفر صادق (ع) به پسرش اسماعیل ختم می کردند و یا مانند دیگر فِرَق اسماعیلیه، نظیر مبارکیه، رشتۀ امامت را به محمد بن اسماعیل می رساندند. اکثر فرقه های هفت امامی، محمد بن اسماعیل را امام هفتم شیعیان می دانستند و برای آن که از اثنی عشریه تمیز داده شوند، سبعیه خوانده می شدند. گروهی از سبعیان نیز مرگ اسماعیل را انکار کردند و گفتند او نمرده و نخواهد مرد و روزی رجعت خواهد کرد تا امور شیعیان را نظام بخشد. نزد سبعیه عدد هفت تقدس دارد؛ چنان که آنان در بسیاری از اعتقادات خود برای عدد هفت ویژگی قدسی و الوهی قائل بودند. جز تعداد امامان که هفت است، طبقات آسمان و زمین، تعداد اعضای بدن انسان و جز آن ها نیز هفت است. تدبیر عالم سفلی را با کواکب سبعه می شمردند.

💡 سبعیه (شوش)، روستایی در مسیر عبدالخان از توابع بخش فتح‌المبین شهرستان شوش در استان خوزستان ایران است.