زنتو

این واژه در منابع کهن دارای دو کاربرد و معنای متفاوت است که هرکدام در بافت تاریخی و زبانی خاصی به کار رفته‌اند. در یک معنا، «زنتو» به مفهوم عشیره و طایفه آمده و به گروهی از افراد با پیوند خویشاوندی و اجتماعی اشاره دارد. در این کاربرد، واژه بیانگر یک واحد اجتماعی در ساختارهای قبیله‌ای و سنتی است که در تاریخ ایران باستان نیز به آن اشاره شده است. چنین مفهومی نشان می‌دهد که «زنتو» در برخی متون برای توصیف گروه‌های قومی یا خانوادگی بزرگ به کار می‌رفته است. در معنایی دیگر، «زنتو» به شکل «زَنتور» یا «سنتور» نیز آمده که نام یک ساز موسیقی زهی-ضربی است. در این کاربرد، واژه به سازی اشاره دارد که با سیم‌ها و مضراب نواخته می‌شود و در موسیقی سنتی جایگاه مهمی دارد. این تفاوت معنایی نشان می‌دهد که واژه در منابع مختلف یا دوره‌های زبانی گوناگون کاربردهای کاملاً متفاوتی پیدا کرده است. از این رو، تشخیص معنای دقیق آن وابسته به متن و موضوعی است که واژه در آن به کار رفته است. در متون تاریخی، بیشتر معنای طایفه‌ای و اجتماعی آن مدنظر بوده، در حالی که در متون موسیقایی به ساز اشاره دارد. بنابراین «زنتو» واژه‌ای چندمعنایی است که هم به گروه اجتماعی و هم به ساز موسیقی دلالت می‌کند.