دیوید ریکاردو

[ویکی فقه] دیوید ریکاردو به سال ۱۷۷۲ در شهر لندن در یک خانواده یهودی تولد یافت. و سال ۱۸۲۴ در حالی که هنوز بیش از ۵۱ سال نداشت، درگذشت. وی اقتصاددان کلاسیک انگلیسی است.
بعد از آدام اسمیت، ریکاردو را می توان بزرگترین عالم اقتصاد و به جهت برخوردهای عقیدتی که مکتب او به وجود آورد، نامدارتر از پدر علم اقتصاد قلمداد کرد. ریکاردو به سال ۱۷۷۲ در شهر لندن در یک خانواده یهودی تولد یافت. پدرش که دلال بورس کالا بود، از همان اوان جوانی او را به رموز تجارت، صرافی و گردآوری پول آشنا کرد. ریکاردو به مناسبت ازدواج خود، مذهب اجدادی را ترک کرد. او از پدر خود جدا شد و مستقلا به شغل دلالی بورس سهام اشتغال یافت و در اندک مدت، ثروتی سرشار به دست آورد.ریکاردو در آغاز کار، از طریق مسائل بانکی به علوم اقتصادی دلبستگی پیدا کرد؛ زیرا در آن زمان، تنزّل پول انگلیس (به خاطر جنگ فرانسه و انگلیس) نه تنها توجه متخصصان، بلکه توجه عامّه مردم را به خود جلب کرده بود. به این مناسبت بود، که اوّلین کتاب خود را به سال ۱۸۱۰، تقریبا با این مضمون که "ترقّی شمش، نشانه تنزل اسکناس است"، انتشار داد. کمی بعد، رسالات دیگری در موضوع اعتبار و بانک ها منتشر کرد. تا قبل از انتشار کتاب "اصول علم اقتصاد" به سال ۱۸۱۷ هیچ یک از رسالات او نمی تواند، عظمت فکری ریکاردو را در علم اقتصاد معلوم کند.
قدیری اصل، باقر، سیر اندیشه های اقتصادی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۶۴، ص۸۱.
علمای بدبین غالبا خود را بدبین نمی دانستند؛ بلکه آیندگان، درباره آن ها بعدها به این تشخیص رسیدند؛ چراکه آن ها عقاید و نظرات خود را با صفا و گشاده رویی حیرت آوری بیان می کردند و تصوّر نداشتند که آرای آن ها برخلاف نظام موجود و یا خلاف خردمندی "آفریدگار بزرگ طبیعت" است. با این وجود، بدبینان وقتی غافل از بدبینی خود بودند، غالبا برای ترقّی و پیشرفت بشر مفیدتر از خوش بینان بوده اند.به گمان ریکاردو، در میان قوانین طبیعت و حتّی در قوانبن الهی که می بایست نظم را در جهان برقرار سازد (بدان شرط که انسان ها آن ها را دریابد و از آن ها پیروی کنند)، قوانینی توسط انسان ها کشف شده، که به کلی معکوس و مخالف آن ها است. مانند قانون "بهره مالکانه زمین" و یا "قانون بازدهی نامناسب".
شارل، ژید، تاریخ عقاید اقتصادی، کریم سنجابی، تهران، انتشارات دانشگاه تهران، ۱۳۷۰، ص۱۸۰.
او اساسا یکی از اولین اقتصاددانانی است که کاربرد الگوی اقتصادی را به طور جدّی مطرح ساخت. همچنین در طراحی نظریه ارزش کار و در ترسیم سیاست آزادی تجاری و مزیت نسبی، نقش پیشتاز را داشت. شاید او اولین اقتصاددانی است که قانون بازدهی نزولی را مطرح کرد. وی در مقوله توزیع درآمد و رشد اقتصادی، از پیشاهنگان محسوب می شود. او چگونگی تقسیم منافع کل را بین اجاره، دستمزد و سود ترسیم کرد. وی به کارگیری ماشین را عامل بیکاری می دانست. سرانجام، ریکاردو نظامی را طراحی کرد، که عناصری مانند تقاضا و مطلوبیت، نقش بسیار کمی در تعیین قیمت نسبی داشتند و برعکس هزینه تولید، اصلی ترین نقش را در این رابطه داراست.
دادگر، یدالله، ناریخ تحولات اندیشه اقتصادی، قم، انتشارات دانشگاه مفید، ۱۳۸۳، چاپ اول، ص۲۴۹.
...

💡 اکثر افراد این استدلال را می‌پذیرند؛ اما آن‌ها نگران این هستند که اگر یک کشور دیگر، مثلاً چین، بتواند همه چیز یا تقریباً همه چیز را ارزان‌تر از آن‌ها تولید کند، چه اتفاقی روی خواهد داد. آیا در این صورت تجارت آزاد چین با آمریکا به بیکاری کارگران آمریکایی که خود را ناتوان از رقابت با نیروی کار ارزان‌تر چینی می‌بینند، منجر نخواهد شد؟ پاسخ این سؤال منفی است. دیوید ریکاردو در سال ۱۸۱۰ دلیل این امر را به خوبی توضیح داد.

💡 یک نگاه رانت را یکی از سودهای مبادلات اقتصادی می‌داند و نگاه دیگر سود را چیزی مازاد بر ارزش تولید و عمدتاً آن را مالکیت زمینی که در آن کارخانه‌ای راه‌اندازی شده یا منبع طبیعی مستقر شده می‌داند. نگاه اول رانت را چیزی طبیعی و مثبت در اقتصاد قلمداد می‌کند و نگاه دوم آن را منفی و نزدیک به مفت‌خوری. نگاه اول مربوط به مالتوس و نگاه دوم مربوط به اقتصاددان معروف آن سال‌ها، دیوید ریکاردو است.