دست شوی

دست شوی. [ دَ ] ( نف مرکب ) دست شوینده. شوینده دست. کسی که دست را می شوید. ( ناظم الاطباء ). || ( اِمص مرکب ) دست شوئی. تغسیل ید:
بدو گفت کاین بار بر دست شوی
تو با آب جو هیچ تندی مجوی.فردوسی.- دست شوی کردن؛ دست شستن. تغسیل ید:
ز بیغاره آن زن نغزگوی
ز ناخورده خوان کرد شه دست شوی.نظامی. || ( اِ مرکب ) آب که دست با آن شسته اند. ( یادداشت مرحوم دهخدا ). آب دست کن:
لگن ز زردی من زعفران سوده شود
چو دست شوی ز دستم فروشود به لگن.ازرقی. || آبی که با آن دستها را می شویند. ( ناظم الاطباء ). || چیزی خوشبو که بعد از خوردن دست بدان بشویند. ( آنندراج ). آب آلوده به خوشبویها برای دست شوئی:
هر دو درین فتنه ازین دست شوی
کآبخور جوی برآمد ز جوی.میرخسرو ( از آنندراج ).|| گیاهیست که دست بدان شویند. || اشنان. || لگن و طاس دست شوئی. ( ناظم الاطباء ). دستشویی. و رجوع به دستشویی شود.

دست شوینده. کسی که دست را می شوید

💡 نخست از آب جو چون دست شویی بچاه اندازو سر برنه چو گویی

💡 منشین از پا وگرنه پابست شوی وز پای اگر نیفتی از دست شوی

💡 چو حلوا خورد سرکه از دست شوی نه حلوا خورد سرکه اندوده روی

💡 می نوش نه آنچنان که از دست شوی در پای خسان چون خاک ره پست شوی

💡 باد پویان و جویان آب‌ها دست شویان ما مسیحانه گویان خاک خامش چو مریم

💡 ز بیغارهٔ آن زن نغزگوی ز ناخورده خوان کرد شه دست شوی