حسینیۀ ارشاد، به عنوان یکی از مشهورترین مراکز فرهنگی و دینی تهران، در سال ۱۳۴۶ هجری شمسی با هدف نشر اندیشههای دینی در قالبهای نو و معاصر، توسط گروهی از علاقهمندان تأسیس شد. این نهاد نوپا از حمایت مالی محمد همایون بهرهمند بود و ناصر میناچی به عنوان مدیر پروژه فعالیت میکرد؛ هیئت امنای اولیه نیز شامل محمد همایون، میناچی و دکتر علی آبادی بود. در آغاز، سخنرانیهای محوری و اثرگذار توسط آیتالله شهید مرتضی مطهری ایراد میشد، که سنگ بنای فکری مرکز را بنا نهاد. با این حال، ورود شخصیتهایی چون مهدی بازرگان، یدالله سحابی، محمدتقی شریعتی، دکتر بهشتی و بهویژه علی شریعتی، مسیر و ماهیت حسینیه را دگرگون ساخت و آن را به یکی از قطبهای فکری جامعه تبدیل کرد.
ورود دکتر شریعتی به دعوت شهید مطهری، موفقیت چشمگیری را برای حسینیه به ارمغان آورد، تا جایی که نام حسینیۀ ارشاد با نام او پیوندی ناگسستنی یافت. سخنرانیهای نوآورانه و تحلیلی دکتر شریعتی، توانست بخش بزرگی از جوانان تحصیلکرده و روشنفکر آن دوره را جذب کند. این سخنرانیها به صورت گسترده از طریق نوار کاست و جزوات پیاده شده از نوارها در میان نسل جوان به گردش درآمد و تأثیر عمیقی بر فضای فکری و تحولات فرهنگی دهۀ ۱۳۵۰ شمسی نهاد؛ این فعالیتها سهم بسزایی در سوق دادن بسیاری از جوانان به سوی افکار مذهبی انقلابی داشت. این جریان تأثیرگذار سبب شد تا دستگاههای امنیتی حساس شوند، و در نهایت، حسینیه در آبان ماه سال ۱۳۵۱ تعطیل و دکتر شریعتی تحت تعقیب و دستگیری ساواک قرار گرفت.
پس از دوران تعطیلی و به دنبال فضای باز سیاسی فراهم شده پس از درگذشت دکتر شریعتی در خرداد ۱۳۵۶، حسینیۀ ارشاد مجدداً فعالیت خود را از سر گرفت. این مرکز همچنان به عنوان یک نهاد فعال در عرصۀ اندیشههای نواندیش دینی، امور خیریه و فعالیتهای فرهنگی به کار خود ادامه میدهد. لازم به ذکر است که پس از پیروزی انقلاب اسلامی، نام خیابانی که این حسینیه در آن واقع شده، به افتخار دکتر شریعتی تغییر یافت. محل دقیق این مجموعه در تهران، در محدودۀ میان خیابانهای میرداماد و سه راه ضرابخانه قرار دارد.