توبه شکن

توبه شکن. [ ت َ / تُو ب َ / ب ِ ش ِ ک َ ] ( نف مرکب ) آنکه می شکند عهد و میثاق خود را در توبه کردن. ( ناظم الاطباء ). آنکه خود توبه خود شکند. ( یادداشت بخط مرحوم دهخدا ). || که سبب شکستن توبه است. توبه شکننده دیگران را. ( یادداشت ایضاً ):
آمد آن نوبهار توبه شکن
پرنیان گشت باغ و برزن و کوی.رودکی ( از یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).آمد آن نوبهار توبه شکن
باز برگشت سوی من توبه.فرخی.نباشد اصلی در عشق یار توبه من
که زلف پرشکن یار هست توبه شکن.معزی ( از یادداشت بخط مرحوم دهخدا ).لیک آن مستی بود توبه شکن
منسی است این مستی تن جامه کن.مولوی.بهار و گل طرب انگیز گشت و توبه شکن
به شادی رخ گل بیخ غم ز دل برکن.حافظ.به عزم توبه سحر گفتم استخاره کنم
بهار توبه شکن می رسد چه چاره کنم ؟حافظ.الفت ده هجران و وصال است صبوری
مخموری می توبه ده و توبه شکن شد.نظیری ( از آنندراج ).رجوع به توبه و دیگر ترکیبهای آن شود.

۱. آن که توبۀ خود را بشکند و دوباره مرتکب گناه شود.
۲. آنچه سبب شکستن توبه شود.

آن که می شکند عهد و میثاق خود را در توبه کردن. توبه شکننده دیگران را.

💡 ای در دل من نشسته شد وقت نشست ای توبه شکن رسید هنگام شکست

💡 توبه شکن صوفیا، خرقه به می شو که هست بر قصب شاهدان خرقه پشمینه ها

💡 سماع توبه شکن‌خواه وزین گهر بستان ز دست آنکه خداوند زلف پرشکن است

💡 دشمن من شد دل من، توبه شکن شد دل من گر پس ازینم طلبی، خانهٔ خمار ببین

💡 بشکست می لعلت چون توبه خسرو را اکنون صفت مستی زان توبه شکن بشنو

💡 من از آن چشم خوش آن روز شدم توبه شکن که نبود از می و از میکده آثار هنوز