تلخ عیش

💡 چه لازم است کنی تلخ عیش برمردم کنون که شربت بیمار می توانی شد

💡 چاره ای نیست به از گردش ساغر او را تلخ عیشی که غم از گردش اختر دارد

💡 به تلخ عیشی ازان سر گرفته‌ام چون می که کرد چون عنبم عصر، پایمال لئام

💡 گردید تلخ عیش حریفان ز حسرتم لذت شد از طعام چو چشم گدا رسید

💡 یک تلخی آرزوست من تلخ عیش را آلوده لبت، که ز صد انگبین به است

💡 چو تنگ دستی دیدی و تلخ عیشی من ببوسه بر من مسکین فراخ دار شکر

💡 در اشعار کلاسیک فارسی، شاعر اغلب از مفهوم تلخ عیش برای توصیف لذت‌های زودگذر و ناپایدار زندگی که با رنج و اندوه همراه هستند، استفاده می‌کند.

💡 او در میان شادی‌های ظاهری و تلخ عیش، همواره به دنبال معنای عمیق‌تر هستی و گذر زمان بود و از خوشی‌های دنیوی به سختی می‌پرداخت.

💡 گاهی اوقات انسان در اوج خوشی‌های خود، با درکی از تلخ عیش و زوال زندگی، به فکر مسائل معنوی و اخلاقی درونی خویش می‌افتد.