تحاتت

تحاتت. [ ت َ ت ُ ] ( ع مص ) فروریختن برگ از درخت. و منه الحدیث: تحاتت عنه ُ ذنوبه؛ ای تساقطت. ( منتهی الارب ) ( ناظم الاطباء ). || تحاتت دندانها؛ تآکل آنها. ( از قطر المحیط ). فروریختن و کرم خوردگی دندانها. و رجوع به تحات شود.

فرو ریختن برگ از درخت یا تحاتت دندانها تاکل آنها.

💡 ان المسلم اذا توضا و صلى الخمس تحاتت خطاياه كما تحاتت الورق؛

💡 در حـديـثـى (عـبـاس ) عـمـوى پـيـامـبـر (صـلى اللّه عـليـه و آله و سـلّم ) از آن حـضرتنـقـل مـى كند كه فرمود: اذا اقشعر جلد العبد من خشية الله تحاتت عند ذنوبه كما يتحات عنالشجرة اليابسة ورقها: (هنگامى كه بدن بنده اى از خوف خدا لرزان شود گناهش فرومى ريزد همانگونه كه برگ خشك از درختان ).

💡 ان المسلم اذا توضا فاحسن الوضوء ثم صلى الصلوات الخمس تحاتت خطاياه كماتحاتت هذا الورق؛