بی شرمی

بی شرمی. [ ش َ ] ( حامص مرکب ) بی حیایی. بی آزرمی. ( ناظم الاطباء ). وقاحت. سخت رویی. سترگی.بی حیایی. پررویی. شوخی. صفاقت. بی عفتی:
چو کژی کند مرد بیچاره خوان
چو بیشرمی آرد ستمکاره خوان.فردوسی.برآشفت و سودابه را پیش خواند
گذشته سخنها بدو بازراند
که بی شرمی و بد بسی کرده ای
فراوان دل من بیازرده ای.فردوسی.این چه بی شرمی و بی باکی و بیدادگریست.منوچهری.شوم با آن صنم بهتر بکوشم
ز بی شرمی یکی خفتان بپوشم.( ویس و رامین، ص 102 ).بسیار جای بود که بی شرمی باید کردن تا غرض حاصل شود. ( منتخب قابوسنامه ص 38 ).
بکوی شوخی و بی شرمی و بداندیشی
اگر بدانی من نیک چستم و چالاک. سوزنی.
چه بی شرمی نمود آن ناخداترس
چو زن گفتی کجا شرم و کجا ترس.نظامی.ز بی شرمی کسی کو شوخ دیده ست
چو نرگس با کلاه زر کشیده ست.نظامی.کار مردان روشنی و گرمی است
کار دونان حیله و بی شرمی است.مولوی.میزنم لاف از رجولیت ز بی شرمی ولیک
نفس خود را کرده فاجر چون زن هندی منم.سعدی.شنیدم کان مخالف طبع بدخوی
به بی شرمی بگردانید ازو روی.سعدی.که دانا را به بی شرمی بینداخت.سعدی.

بیحیایی بی آزرمی.

💡 هر تهیدستی ز بی شرمی درین بازارگاه در برابر ماه کنعان را دکانی چیده است

💡 یکی را دست ها بر مو ز بی شرمی نامحرم یکی را آستین بررو، هم از خجلت هم از زاری

💡 چون دید صبا میان بستان گل را وز بی شرمی پیش تو خندان گل را

💡 با زلف تو دم می زند از نافه گشایی بی شرمی مشک است ز مادر بخطایی!

💡 ای عشق خمش باش که بس بی شرمی ای هجر برو که سخت بی آزرمی