بی زری

بی زری. [ زَ ] ( حامص مرکب ) ( از: بی + زر + ی ) بی پولی.فقر: خجلت محتاجان مرا بزمین فروکرد از بی زری و بی پولی و فقر همچنان که زر به قارون کرد و او را با گنجهایش خاک خورد کرد. ( از یادداشت مؤلف ).، بیزری. [ ب َ زَ ری ی ] ( ع ص نسبی ) بازدار. ( از دزی ج 1 ص 135 ).

بی پولی. فقر.
بازدار.

💡 زمان عیش و من از بی زری بفریادم زمانه ایست که فریاد رس نمی بینم

💡 به زمین برد فرو خجلت محتاجانم بی زری کرد به من آنچه به قارون، زر کرد

💡 با بی زری چو دست کریمان گشاده باش بر جبهه همچو کیسه گره با درم مزن

💡 ز سیم عارض او دور عاشق مفلس که کرده رخ چو زر آن را ز بی زری داند

💡 من پیرهن دریده، بر تن ز بی زری او خرمنیش سیم نهان زیر پیرهن

💡 بربست بیکبارگی ای سرو سهی زر دست ترا، چو بی زری دست رهی