لغت نامه دهخدا
گره شدن. [ گ ِ رِه ْ ش ُ دَ ] ( مص مرکب ) عقده ایجاد شدن:
طوفان گره شده ست مرا در دل تنور
تا مهر شرم بر لب اظهار ما زده ست.صائب ( از آنندراج ).- گره شدن عمر؛ کوتاه شدن آن:
به من هم چون خضر دادند عمر جاودان اما
گره شد رشته عمرم ز بس بر خویش پیچیدم.صائب.- گره شدن سرمه؛ باقیماندن، و چسبیدن اندکی از آن:
چشم ما بر پیچش زلف است بر رخسار نیست
سرمه چون گرددگره در دیده کم از خار نیست.سنجر کاشی ( از آنندراج ).- گره شدن در حلق؛ در گلو گیر کردن. در گلو شکستن. شکستن گره در حلق و گلو:
آب حیوان چو شد گره در حلق
زهر شد گر چه بود نوش گوار.سنایی.رجوع به گره در گلو شکستن شود.
- گره شدن کار؛ گره در کار افتادن. رجوع به همین مدخل شود.