کین کشی

کین کشی. [ ک َ / ک ِ ] ( حامص مرکب ) انتقام جویی. ( فرهنگ فارسی معین ). انتقام. قصاص. استقادة. ( از یادداشت به خط مرحوم دهخدا ):
مدارا کن از کین کشی بازگرد
که مردم نیازارد آزادمرد.نظامی.رجوع به کین کش شود.

انتقام جویی.

💡 چه یارا تو را آنکه شاهی کشی بخون شهی تیغ کین برکشی

💡 إِنَّ الَّذِینَ کَفَرُوا ایشان که کافر شدند، بِآیاتِ اللَّهِ بسخنان خدای، لَهُمْ عَذابٌ شَدِیدٌ ایشانراست عذابی سخت، وَ اللَّهُ عَزِیزٌ و خدای قوی است سخت گیر، ذُو انْتِقامٍ (۴) با کین کشی.