چست سوار

چست سوار. [ چ ُ س َ ] ( ص مرکب ) چابک سوار. رجوع به چست سواری شود.

چابک سوار

💡 دگر یک سیف دین و ملک گر زانک بهنگام سواری چست و چالاک

💡 جریده سواری توانا و چست به کار مصاف اندر آمد درست

💡 نخستین کمان از سواران درشت یکی تیره باران بکردند چست

💡 چو شه با شهر آمد شاد و پیروز طلب کرد آن سوار چست آن روز

💡 حاصل که همعنانی همت نموده چست بر توسن مراد به لطفم کند سوار

💡 ز رومی سواری توانا و چست بر آن آتش افکند خود را نخست