فراخ جای

فراخ جای. [ ف َ ] ( اِ مرکب ) جای گشاده: فجرةالوادی؛ فراخ جای رودبار که آب روان گردد بسوی آن. ( منتهی الارب ). رجوع به فجرةالوادی شود.

( فراخ جا ی ) ( صفت ) جای گشاده محل وسیع.

💡 جست جایی فراخ و ساز بلند ایمن از گرمی و گداز و گزند

💡 سینهٔ خویش کن فراخ و سترگ وندر آن جای ده دلی هنری

💡 وین نیز هم از غایت لطفست که خواست تا بر دل ما تنگ کند جای فراخ

💡 نه جای ماست سرای پر از کدورت و غم رویم تا بطرب جای با صفای فراخ

💡 نه یک کشور در این دیرینه کاخ است بود جایی دگر، عالم فراخ است