فراخ گلو
متضادها
تنگ گلو
لغت نامه دهخدا
فراخ گلو. [ ف َ گ َ ] ( ص مرکب ) فراخ سر. فراخ دهانه. رجوع به فراخ دهانه شود.
فرهنگ فارسی
( صفت ) چیزی که دهانه آن گشاد و فراخ باشد.
جمله سازی با فراخ گلو
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید. گزارش محتوای نامناسب
💡 گلو گشاده چو فرج فراخ ماده خران که کیر خر نرهد زو چو پیش او برخاست
💡 او با آن صدای فراخ گلو و بلند، توانست در میان شلوغی بازار هم صدای خود را به گوش مشتریان برساند و آنها را جذب کند.
💡 در آن نمایشنامه تاریخی، شخصیت اصلی با صدایی فراخ گلو و پرقدرت، عدالت را از پادشاه مطالبه کرد و توجه همه را جلب نمود.
💡 سخنرانیان پرشور معمولاً از صدایی فراخ گلو استفاده میکنند تا بتوانند هیجان و اشتیاق خود را به جمعیت بزرگ حاضر در سالن منتقل کنند.