صلاح بن مبارک بخاری

[ویکی فقه] بُخاری، صلاح بن مبارک (د ۷۹۳ق /۱۳۹۱م )، از صوفیان طریقه نقشبندیه بود.
از زندگی او آگاهی بسیار اندکی در دست است، حتی تاریخ تولد او نیز دانسته نیست. وی خود گوید که در پی یک رؤیای عرفانی به خدمت خواجه علاءالدین عطار (د ۸۰۲ق /۱۴۰۰م )، از پیشوایان بنام طریقه نقشبندی، رسید و در ۷۸۵ق /۱۳۸۳م به وساطت وی در «قصر عارفان » یا «قصر هندوان »، از روستاهای بخارا، به درک محضر خواجه بهاءالدین نقشبند(۷۱۸-۷۹۱ق /۱۳۱۸-۱۳۸۹م ) نایل شد. ظاهراً بخاری سفری نیز از سمرقند به بخارا داشته است.
اثر ارزشمند بخاری
از بخاری اثری ارزشمند با عنوان انیس الطالبین و عدة السالکین برجای مانده است. این کتاب از کهن ترین و مهم ترین آثار در اصول طریقه نقشبندیه، و شرح زندگی و مقامات بهاءالدین نقشبند است. به گفته صاری اوغلی آثار مهم دیگر درباره این طریقه چون رشحات عین الحیات واعظ کاشفی، قدسیه خواجه محمد پارسای بخارایی، و بحث های مربوط به طریقت نقشبندیه در نفحات الانس جامی برگرفته از انیس الطالبین است. وجود چند کتاب دیگر با همین عنوان، موجب شده است که در انتساب این کتاب به بخاری اختلاف نظر وجود داشته باشد. اما تصریحی که بخاری خود در مقدمه کوتاه کتاب به انگیزه و چگونگی تالیف آن دارد، هر گونه تردیدی را در تعلق این اثر به بخاری از میان می برد.
← سال تألیف
(۱) بخاری، صلاح، انیس الطالبین، به کوشش خلیل ابراهیم صاری اوغلی، تهران، ۱۳۷۱ش.(۲) بروسه لی، محمدطاهر، عثمانلی مؤلفلری، استانبول، ۱۳۴۲ق.(۳) صاری اوغلی، خلیل ابراهیم، مقدمه بر انیس الطالبین.(۴) صفا، ذبیح الله، تاریخ ادبیات در ایران، تهران، ۱۳۵۶ش.(۵) طاهری عراقی، احمد، مقدمه بر قدسیه پارسای بخارایی، تهران، ۱۳۵۴ش.(۶) منزوی، خطی مشترک.(۷) منزوی، فهرستواره کتابهای فارسی، تهران، ۱۳۷۶ش.(۸) A، A History of Sufism in India، New Delhi، ۱۹۸۶.(۹) Storey، C A، Persian Literature، London، ۱۹۷۲.

💡 بسیاری در دفاع از شهر سلاح به دست گرفتند که بعداً پرتغالی‌ها ادعا کردند مدافعین که کمتر از ۱۰۰٬۰۰۰ نفر نبودند. سئوتا هیچ گونه کمکی از سلطان ابوسعید عثمان سوم در فاس دریافت نکرد، یا به این دلیل که خاندان مرینیان به دلیل اختلافات داخلی، قادر به سازماندهی قوای کمکی به شهر نبودند یا اینکه که صلاح بن صلاح در سال‌های آخر حکومتش به شیوه ای خودسرانه و مستقل عمل نموده بود

💡 پس از اینکه گالِی‌های پرتغالی به بندرگاه رسید، صلاح بن صلاح که حاکم منصوب مرینیان در سبته (سئوتا) بود زنان و کودکان شهر را تخلیه کرده و آنها را به سرزمین‌های اطراف فرستاد و ساکنان قبیله ای منطقه داوطلبانه و تحت هدایت رهبران مذهبی، حفاظت از ایشان را برعهده گرفتند.