سیاه ال

( سیاه آل ) سیاه آل. ( اِ مرکب ) ( درخت آل ) این گونه درخت در سراسر جنگلهای کرانه دریای مازندران میروید. آنرا در کجور و کلارستاق آل، در گیلان سیاه آل، سال و سل، در رامسر سهال، در طوالش چوه و در منجیل و درفک سیالف میخوانند. ( جنگل شناسی ساعی ج 2 صص 259 - 260 ).

از درختان جنگلی ایران با میوۀ بیضی شکل قرمزرنگ، ال، آل، سال، سل.

درختی است از تیره زغال اخته ها که در جنگلهای شمالی ایران فراوان است. برخی از گونه های این درخت به صورت درختچه نیز در می آید. میوه اش از زغال اخته کروی است و شباهت کامل با زغال اخته دارد. غالبا آن را به همان نام میخوانند آل سیاه آل سعال سال سل سهال چوه سیاه لف.

💡 بر‌آشفت و جوشن بپوشید شاه شد از گرد گیتی سراسر سیاه

💡 خون چندین سوخته در گردنش آنکه نامش کرده ای زلف سیاه

💡 دل از مشاهده آن خط سیاه شکست فغان که پشت مرا گرد این سپاه شکست

💡 چو گفتار دستور بشنید شاه به چشمش جهان گشت یکسر سیاه

💡 پوشیده از لآلی منثور جوشنی بر جامهٔ سیاه‌تر از خز ادکنا