جنبشهای شیعی در تاریخ اسلام

[ویکی نور] جنبش های شیعی در تاریخ اسلام، ترجمه فارسی سید محمدصادق عارف از کتاب «الانتفاضات الشیعیّة عبر التاریخ»، نوشته هاشم معروف الحسنی است.
کتاب با گفتاری از مترجم آغاز شده و متن اثر، فاقد تبویب و فصل بندی است و تنها عناوین، فاصل بین مطالب کتاب است.
مترجم در ضمن مقاله ای با عنوان «حقایق تلخ»، به بررسی انحراف مسلمین پس از رحلت پیامبر اسلام(ص) پرداخته و واقعیات تلخی را که با سقیفه آغاز و به حکومت معاویه و یزید و حادثه کربلا انجامید، به اختصار بیان کرده است. وی در ضمن این مطلب کوتاه، انتقادات برخی از اصحاب پیامبر(ص) همچون سلمان فارسی و ابوذر و مقداد را به این انحرافات ذکر نموده و در انتها می نویسد: «اینک کتاب حاضر... ضمن تفصیل آنچه به ایجاز گفته شد، بخشی از این جنبش ها را با استناد به منابع موثّق تاریخی در فصول خود شرح داده...».
اگرچه کتاب از ترجمه ای روان برخوردار است، اما در برخی از پاراگراف ها پی درپی آمدن جملات و عبارات و نفس گیر بودن آنها خواننده را در فهم مطلب با دشواری روبه رو می کند.
معنای برخی الفاظ و عبارات، آدرس و ترجمه آیات و روایات و اشعار و نیز شرح حال اعلام در پاورقی کتاب ذکر شده است.
الانتفاضات الشیعیة عبر التاریخ

💡 چالش‌های خوله با عثمان ظاهراً او را به دردسر انداخت و بنا بر گزارش‌ها، در نتیجه او زندانی و شکنجه شد. با این حال، او همچنان علیه آنچه به عنوان سیاست‌ها و اقدامات ناعادلانه عثمان می‌دانست، سخن گفت. داستان او به نماد مقاومت در برابر استبداد و فساد در تاریخ اسلام تبدیل شده‌است و اغلب از او به عنوان نمونه ای از اهمیت گفتن حقیقت با قدرت، حتی در شرایط سخت یاد می‌شود.

💡 قرآن البته می‌تواند منبع الهام قانون باشد اما یقیناً کتاب قانون نیست. قرآن منبع ارزش‌های اخلاقی است. بخش عظیمی از سنت اسلامی دربارهٔ اخلاق است. تصویر اسلام و شریعت در زمان پیامبر تصویری اخلاقی بوده‌است نه حقوقی و قانونی. پیامبر رسالت خود را شرعی و فقهی معرفی نکرد بلکه گفت برای تکمیل مکارم اخلاقی مبعوث شده‌ام. دو نقطهٔ عطف در تاریخ اسلام اتفاق افتاده‌است:

💡 ۱۵- پیدایش نقابه‌الاشراف در تاریخ اسلام، زبان: عربی، چاپ شده در: کنگره‌ای در ایتالیا عرضه شده‌است و در گنجینه شهاب جلد دوم ص ۹–۵۰ چاپ شده‌است.

💡 در تاریخ اسلام لفظ شیعه، به معنای اصلی و لغوی‌اش برای پیروان افراد مختلفی به کار می‌رفت. برای مثال، گاهی از شیعه علی بن ابی‌طالب و گاهی از شیعه معاویه بن ابی‌سفیان نام برده شده است. اما این لفظ به تدریج معنای اصطلاحی پیدا کرد و تنها بر پیروان علی که به امامت او معتقدند اطلاق می‌شود.