بدرایی. [ ب َ ]( حامص مرکب ) بدرأیی. بداندیشی. بدنیتی. بدخواهی.
- بدرایی کردن؛ بداندیشی کردن. بدخواهی کردن: و این وزیر او در حق سپاهی و رعیت بدرأیی کردی. ( فارسنامه ابن البلخی ص 56 ).
ز چشم پادشاه افتاد رایی
که بدرایی کنددر پادشایی.نظامی.
بد اندیشی بد نیتی.
💡 پشت پا باید به عالم اسرار نیست هرکه بینی در خور اندیشه رایی میزند
💡 نسبت موی تو با مشک نه رایی است صواب بلکه سودای پراکنده و تدبیر خطاست
💡 هر آن رایی که بر جنگش بود رأی ببندد اسپ و او گردد صف آرای
💡 سر بپیچید و ضال و عاصی گشت گرد خود رایی و معاصی گشت
💡 دوستان در قصهٔ ذاالنون شدند سوی زندان و در آن رایی زدند
💡 سگالش بسی شد در آن رنج و تاب نیفتاد از آن جمله رایی صواب
