ابیراهی نور ستاره

{aberration of star light} [نجوم] تفاوت ظاهری و کوچک راستای رصدشدۀ ستاره با راستای واقعی آن، در نتیجۀ حرکت رصدکننده یا ناظر در جهت عمود بر مسیر نور دریافتی از ستاره و محدود بودن سرعت نور

اَبیراهی نور ستاره (aberration of starlight)
جابه جایی ظاهری هر ستاره از موقعیت حقیقی آن، در نتیجۀ ترکیب آثار ناشی از سرعت نور و سرعت گردش زمین به دور خورشید (حدود ۳۰ کیلومتر در ثانیه). ابیراهی را جیمز برَدلی۱، اخترشناس انگلیسی، در ۱۷۲۸ کشف کرد و نخستین گواه رصدی بر گردش زمین به دور خورشید بود. طی یک سال، موقعیت ظاهری هر ستاره گِرد موقعیت حقیقی آن مسیری منحنی دارد. هرگاه ستاره در دایرة البروج۲ نباشد، این منحنی بیضی شکل، و وقتی در دایرة البروج باشد، به شکل خط است و چنین می نماید که ستاره روی آن خط رفت و برگشت می کند. این منحنی، در قطب های دایرة البروجی۳، دایره شکل است. از آن جا که ابیراهی به نسبتِ میان سرعت نور و سرعت زمین بستگی دارد، تعیین «ثابت ابیراهی۴» شیوه ای برای برآورد مقدار تقریبی یکی از این دو سرعت، در صورت معلوم بودن دیگری، فراهم می کند.

تفاوت ظاهری و کوچک راستای رصدشدۀ ستاره با راستای واقعی آن، در نتیجۀ حرکت رصدکننده یا ناظر در جهت عمود بر مسیر نور دریافتی از ستاره و محدود بودن سرعت نور.

💡 مه کیست تا که دعوی خوبی کند برت با روی دلفریب تو نور ستاره چیست

💡 میدان بردار که توسط یک منبع نقطه تولید می‌شود هنگامی ایزوتروپیک است که برای هر همسایگی کروی در مرکز منبع نقطه، مقدار بردار مشخص شده توسط هر نقطه تحت تغییر جهت قرار نگیرد. برای مثال، نور ستاره ایزوتروپیک به نظر می‌رسد.

💡 منابع ضعیف‌تر قطبش دایره‌ای در طبیعت عبارتند از پراکندگی چندگانه توسط قطبش‌کننده‌های خطی، مانند قطبش دایره‌ای نور ستاره، و جذب انتخابی توسط محیط‌های دایره‌ای دو رنگ.

💡 قدر ظاهری به عوامل درخشندگی ستاره، فاصله ستاره از زمین، و خاموشی نور ستاره (به دلیل گرد و غبار میان ستاره‌ای) بستگی دارد.

💡 ترا که چشم ز نور ستاره خیره شود ز آفتاب حقیقت چه در توانی یافت؟