سف

سف. [ س ِف ف / س ُف ف ] ( ع اِ ) مار پیسه. ( منتهی الارب ) ( آنندراج ) ( از اقرب الموارد ). ماری است.( مهذب الاسماء ). || مار پران. ( منتهی الارب ). گویند ماری است که در هوا پرد. ( اقرب الموارد ).
سف. [ س َف ف ] ( ع اِ ) شکوفه خرمابن تر. ( منتهی الارب ) ( از آنندراج ). || ( مص ) سفوف خوردن یا سفوف ساختن. || بافتن بوریا از برگ خرما. || خوردن شتر گیاه خشک را. || بسیار خوردن آب را و سیرآب نشدن. ( منتهی الارب ).

( صفت ) سرگشته مدهوش. یا سیب و تیب. سر گشته و متحیر.
مار پیسه. ماریست. یا مار پران. گویند ماری است که در هوا پرد.

💡 خاکستر از اخگر چقدر شور برآورد دل سف‌رخت به رنگی‌که‌کبابم نمکین شد