[ویکی فقه] احمد بن عبدالرحیم (ابهام زدایی). احمد بن عبدالرحیم ممکن است اشاره به اشخاص و شخصیت های ذیل باشد: • احمد بن عبدالرحیم دهلوی، قطب الدین احمد بن عبدالرحیم معروف به شاه ولی اللّه دهلوی از پرآوازه ترین شخصیت های فکری و فرهنگی قرن دوازدهم در شبه قارّه هند• احمد بن عبدالرحیم عراقی، اِبْن ِعِراقی، ابوزرعه ولی الدین احمد بن عبدالرحیم (۳ ذیحجه ۷۶۲-۲۷ شعبان ۸۲۶ق /۴ اکتبر ۱۳۶۱-۶ اوت ۱۴۲۳م )، فقیه و قاضی شافعی مصری
...
جملات نمونه از منابع مختلف جمع آوری شده است، اگر صحیح نیست یا توهین آمیز است، لطفا گزارش دهید.
💡 او در نیشابور در سال ۴۵۱ قمری به دنیا آمد. نزد امام الحرمین جوینی اصول علم حدیث و فقه آموخت و از پدرش، اسماعیل، و مادرش، امرحیم، دختر قشیری و جدش ابوالقاسم عبدالکریم قشیری و جده اش، فاطمه دختر ابوعلی دقاق، و دو داییاش ابوسعد و ابوسعید، فرزندان قشیری، و احمد بن منصور مغربی و احمد بن عبدالرحیم اسماعیلی و احمد بن حسن ازهری احادیث بسیار استماع کرد، و در علوم مذهبی کامل شد. سپس به غزنه و هند و خوارزم مسافرت کرد و بزرگان را دیدار نمود و از ابومحمد جوهری و ابوسعد کنجرودی و ابوبکر محمد طبری اجازه دریافت کرد. ابوسعد عبدالله بن عمر صفار آخرین کسی است که از وی حدیث روایت کرده است. او را فقیهی محقق و فصیحی خوشزبان و ادیبی کامل توصیف کردهاند. وی خطیب نیشابور شد و سرانجام در نیشابور در سال ۵۲۹ قمری درگذشت.
💡 شاه ولی الله دهلوی خود را از اهل سنت و در عقاید اشعری نام بردهاست و مکتب اشعری را می ستود. در خلال مولفات و آثارش به کتب متکلمین اشعری بسیار ارجاع داده است و سند خواند این کتابها را به صوت شاگرد واستادی تا خود مولف داشته است. همچنین سندی معروف از کتاب « الفتوحات» تا خود ابن عربی داشته است. رویکرد او در عقاید در چهارچوب اشعری و ماتریدی بودهاست، و نهج پدرش شیخ عبدالرحیم دهلوی را ادامه داده است. آنچه خود در برخی از نامههایش که به عنوان اجازه و سند قرائت برای کسانی که « صحیح بخاری » را نزد او به پایان رسانده اند این گونه نوشته است: «..... و این اجازه نوشته شد به دست این محتاج به رحمت خداوندِ کریم و ودود، ولی الله احمد بن عبدالرحیم بن وجیه الدین بن معظم بن منصور بن احمد بن محمود - عفى الله عنه وعنهم، وألحقه وإياهم بأسلافهم الصالحين -از نسب عمری،و وطنم دهلی، اشعری در عقیده، صوفی در طریقت، حنفی در عمل، و هر دو مذهب حنفی و شافعی را تدریس میکنم...». این نوشته مرقوم در پایان اجازه نامهای به سال 1159 هجری قمری است، یعنی زمانی که شاه ولی الله در سن چهل و پنج سالگی بوده است تقریباً چهارده سال از بازگشتش از حرمین شریفین گذشته است.
